இரண்டாவது திருவழிபாடு ஆண்டு
பொதுக்காலம் 32வது வாரம் புதன்கிழமை
2024-11-13

புனித யோசபாத்

முதல் வாசகம்

அன்பிற்குரியவரே, நீ அவர்களுக்கு நினைவூட்ட வேண்டியவை: தலைவர்களுக்கும் அதிகாரிகளுக்கும் அவர்கள் பணிந்து கீழ்ப்படிய வேண்டும்; அனைத்து நற்செயல்களையும் செய்ய ஆயத்தமாயிருக்க வேண்டும். எவரையும் பழித்துரைக்கலாகாது; சண்டையிடலாகாது; கனிந்த உள்ளத்தினராய் மக்கள் அனைவரோடும் நிறைந்த பணிவுடன் பழக வேண்டும். ஏனெனில் நாமும் ஒரு காலத்தில் அறியாமையில் இருந்தோம்; கீழ்ப்படியாமல் இருந்தோம்; நெறிதவறிச் சென்றோம்; தீய நாட்டங்களுக்கும் பல்வகைச் சிற்றின்பங்களுக்கும் அடிமைகளாய் இருந்தோம்; தீமையிலும் பொறாமையிலும் உழன்றோம்; காழ்ப்புணர்ச்சி கொண்டவராய் ஒருவர் மற்றவரை வெறுத்தோம். நம் மீட்பராம் கடவுளின் நன்மையும் மனித நேயமும் வெளிப்பட்டபோது, நாம் செய்த அறச்செயல்களை முன்னிட்டு அல்ல, மாறாகத் தம் இரக்கத்தை முன்னிட்டு, புதுப்பிறப்பு அளிக்கும் நீரினாலும் புதுப்பிக்கும் தூய ஆவியாலும் கடவுள் நம்மை மீட்டார். அவர் நம் மீட்பராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வழியாகத் தூய ஆவியை நம்மீது நிறைவாகப் பொழிந்தார். நாம் அவரது அருளால் அவருக்கு ஏற்புடையவர்களாகி, நாம் எதிர்நோக்கி இருக்கும் நிலைவாழ்வை உரிமைப்பேறாகப் பெறும்பொருட்டே இவ்வாறு செய்தார்.

- இது ஆண்டவர் வழங்கும் அருள்வாக்கு.

- இறைவா உமக்கு நன்றி

பதிலுரைப் பாடல்

ஆண்டவரே என் ஆயர்; எனக்கேதும் குறையில்லை. 2 பசும் புல்வெளிமீது எனை அவர் இளைப்பாறச் செய்வார்; அமைதியான நீர்நிலைகளுக்கு எனை அழைத்துச் செல்வார். 3ய அவர் எனக்குப் புத்துயிர் அளிப்பார். பல்லவி

3 தம் பெயர்க்கேற்ப எனை நீதிவழி நடத்திடுவார்; 4 மேலும், சாவின் இருள்சூழ் பள்ளத்தாக்கில் நான் நடக்க நேர்ந்தாலும், நீர் என்னோடு இருப்பதால் எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சிடேன்; உம் கோலும் நெடுங்கழியும் என்னைத் தேற்றும். பல்லவி

5 என்னுடைய எதிரிகளின் கண் முன்னே எனக்கொரு விருந்தினை ஏற்பாடு செய்கின்றீர்; என் தலையில் நறுமணத் தைலம் பூசுகின்றீர்; எனது பாத்திரம் நிரம்பி வழிகின்றது. பல்லவி

6 உண்மையாகவே, என் வாழ்நாள் எல்லாம் உம் அருள் நலமும் பேரன்பும் எனைப் புடைசூழ்ந்து வரும்; நானும் ஆண்டவரின் இல்லத்தில் நெடுநாள் வாழ்ந்திருப்பேன். பல்லவி

நற்செய்திக்கு முன் வசனம்

நற்செய்தி வாசகம்

அக்காலத்தில் இயேசு எருசலேமுக்குப் போய்க்கொண்டிருந்தபோது கலிலேய, சமாரியப் பகுதிகள் வழியாகச் சென்றார். ஓர் ஊருக்குள் வந்தபொழுது, பத்துத் தொழுநோயாளர்கள் அவருக்கு எதிர்கொண்டு வந்து, தூரத்தில் நின்றுகொண்டே, ``ஐயா! இயேசுவே, எங்களுக்கு இரங்கும்'' என்று உரக்கக் குரலெழுப்பி வேண்டினார்கள். அவர் அவர்களைப் பார்த்து, ``நீங்கள் போய் உங்களைக் குருக்களிடம் காண்பியுங்கள்'' என்றார். அவ்வாறே அவர்கள் புறப்பட்டுப் போகும் போது அவர்கள் நோய் நீங்கிற்று. அவர்களுள் ஒருவர் தம் பிணி தீர்ந்திருப்பதைக் கண்டு உரத்த குரலில் கடவுளைப் போற்றிப் புகழ்ந்துகொண்டே இயேசுவிடம் திரும்பி வந்தார்; அவருடைய காலில் முகங்குப்புற விழுந்து அவருக்கு நன்றி செலுத்தினார். அவரோ ஒரு சமாரியர். இயேசு அவரைப் பார்த்து, ``பத்துப் பேர்களின் நோயும் நீங்கவில்லையா? மற்ற ஒன்பது பேர் எங்கே? கடவுளைப் போற்றிப் புகழ அன்னியராகிய உம்மைத் தவிர வேறு எவரும் திரும்பிவரக் காணோமே!'' என்றார். பின்பு அவரிடம், ``எழுந்து செல்லும், உமது நம்பிக்கை உமக்கு நலமளித்தது'' என்றார்.

- இது கிறிஸ்து வழங்கும் நற்செய்தி.

- கிறிஸ்துவே உமக்கு புகழ்.

இன்றைய சிந்தனை

''இயேசு, 'உங்கள் பணியாளர் உழுதுவிட்டோ மந்தையை மேய்த்துவிட்டோ வயல்வெளியிலிருந்து வரும்போது அவரிடம், 'நீர் உடனே வந்து உணவருந்த அமரும்' என்று உங்களில் எவராவது சொல்வாரா?' என்று கேட்டார்'' (லூக் 17:7)

இயேசு வாழ்ந்த காலத்தில் அடிமை முறை வழக்கில் இருந்தது. மனித ஆட்கள் என்றால் அவர்களுக்குக் கடவுளால் வழங்கப்பட்ட மாண்பு ஒன்றுளது என நாம் இன்று ஏற்றுக்கொள்வோம். எனவே யாரும் யாருக்கும் அடிமையில்லை என்னும் தத்துவத்தின் அடிப்படையில் சமத்துவம் நிலவ வேண்டும் என வாதாடுவோம். ஆனால் அக்காலத்தில் மனிதர்களில் சிலருக்கு மனித மாண்பு மறுக்கப்பட்டது. அவர்கள் ஆடுமாடுகளைப் போல விற்றல் வாங்கல் முறைக்கு உட்படுத்தப்பட்டார்கள். அடிமைகள் முழு மனிதப் பண்பு கொண்ட ஆட்களாக மதிக்கப்படாததால் சுதந்திரமாக நடமாடும் உரிமை அவர்களுக்கு இருக்கவில்லை. நம் நாட்டிலும் அடிமை முறை வழக்கிலிருந்தது. இன்றும்கூட நடைமுறையில் கொத்தடிமை முறை இருப்பதை அறிவோம். அடிமையாக்கப்பட்டவர்கள் ''பணியாளர்களாக''க் கருதப்பட்டார்கள். அவர்கள் தங்கள் எசமானர்களுக்கு வயல் வேலை செய்தார்கள்; ஆடு மாடு மேய்த்தார்கள்; சில வேளைகளில் சமையலும் செய்துகொடுத்தார்கள். இயேசு கூறிய உவமையில் வருகின்ற ''பணியாளர்'' இத்தகைய ஓர் அடிமையே. வயலில் நாள் முழுதும் கடின உழைப்பில் ஈடுபட்ட பிறகு வீடு திரும்பிய பின் உடனடியாக இன்னொரு வேலை அவருக்காகக் காத்திருந்தது. இந்த உவமையைக் கூறிய இயேசு, நாம் ஒருவர் ஒருவருக்குப் பணியாளராக மாற வேண்டும் என்னும் பாடத்தைப் புகட்டவில்லை. நாம் பணிவிடை பெறுவதில் கவனம் செலுத்தாமல், பணிவிடை புரிவதில் கருத்தாயிருக்க வேண்டும் என்னும் போதனையை இயேசு வேறு தருணங்களில் வழங்குகிறார் (காண்க: லூக் 22:25-27). இந்த உவமை வழியாக (லூக் 17:7-10) இயேசு, நாம் புரிகின்ற பணிக்காக நம்மைப் பிறர் பாராட்ட வேண்டும் என நாம் எதிர்பார்த்தல் ஆகாது என கற்பிக்கிறார்.

இயேசு புகட்டுகின்ற இந்தப் பாடம் அவருடைய சீடர்களாகிய நம் அனைவருக்கும் பொருந்தும். இறையாட்சிப் பணியில் ஈடுபடுவோர் ஏதோ ஆதாயம் தேடுவதற்காக அப்பணியைச் செய்வது முறையல்ல. மாறாக, கடவுளின் ஆட்சி பற்றிய நற்செய்தியை அறிவிப்பது தங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட பணி என நல்ல உள்ளத்தோடு அதை ஏற்றுச் செயல்படுத்த வேண்டும். கடவுளின் கைகளில் நாம் கருவிகளே தவிர நம் சொந்த விருப்பப்படி செயல்படுவதில்லை. இருந்தாலும், நாம் மனமுவந்து அப்பணியில் ஈடுபட வேண்டும் என்பது தெளிவு. எனவேதான் கடவுள் நம்மைக் கட்டாயப்படுத்துவதில்லை. நாம் சுதந்திர உணர்வோடு அவருடைய பணியைச் செய்வதில் ஈடுபட வேண்டும். அப்போது பாராட்டுக்காகச் செயல்படாத நம்மை நம் கடவுள் பாராட்டுவார். ஏனென்றால் அவருடைய புகழுக்காக நாம் செயல்படும்போது நமது வாழ்க்கை நம் கற்பனையை விஞ்சிய விதத்தில் வளம்பெறும் என்பதே உண்மை. இறைபுகழ் பெருகப் பெருக மனிதரின் உண்மையான நலனும் வளர்ந்தோங்கும்.

மன்றாட்டு:

இறைவா, நீர் எங்களை அழைக்கும்போது நாங்கள் கைம்மாறு கருதாமல் செயல்பட அருள்தாரும்.