பொதுக்காலம் இரண்டாம் ஞாயிறுதேடல் என்னும் பொக்கிசம் 1சாமு.3:3-10,19
1 கொரி 6:13-15,17-20
யோவான் 1:35-42இளைஞன் ஒருவன் தனது வீட்டின் பரண் பகுதியை சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தான். அவன் எதிர்பாராத விதமாக அவனது கண்களுக்கு பழைய புத்தகம் ஒன்று தென்பட்டது. அதனை எடுத்து என்ன புத்தகம் என்று ஆவலுடன் பார்த்தவன் அதிர்ந்து போனான் ஏனெனில் அது உலகின் மிகப்பெரிய பொக்கிசங்கள்,மற்றும் புதையல்கள் எங்கு உள்ளன என்பதை எடுத்துரைக்கும் மந்திரப் புத்தகம் ஆகும். இதனைக் கண்டவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து தனது வாழ்வும் முன்னேற ஏதாவது வழி கிடைக்குமா என்று எண்ணினான். பல ஆண்டுகளாக பயன்படுத்தப்படாமல் இருந்ததால் புத்தகத்தின் பக்கங்கள் அனைத்தும் மிகவும் பலவீனமாக இருந்தன. தொட்டாலே கிழிந்து போகும் அளவிற்கு இருந்த அப்புத்தகத்தை அவன் பத்திரமாக பிரித்துப் பார்த்தான்.
இறுதியாக ஒரு கருங்கடல் கடற்கரையில் கிடைக்கும் கருப்புநிற விலைமதிப்பற்ற கற்களால் எந்த பொருளைத் தொட்டாலும் அது தங்கமாக மாறிவிடும் என்பதை அறிந்து கொண்டான். எனவே கருங்கடல் பகுதிக்கான வரைபடத்தை குறிப்பெடுத்துக் கொண்டு அவ்விடத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான். பல நாள்கள் பயணத்திற்குப் பின் கருங்கடலின் கடற்கரை அருகே வந்து சேர்ந்தான். கருப்புநிறக் கற்களைத் தேட ஆரம்பித்தான். கடலுக்குள் சென்று ஒவ்வொரு கற்களையும் எடுத்துத் தொட்டுப் பார்த்தான். வெதுவெதுப்பான கற்களே மந்திர சக்தி வாய்ந்த கற்கள் என்பதை தனது மந்திரப்புத்தகத்தின் குறிப்பால் அறிந்து கொண்ட அவன், அந்த வெதுவெதுப்பைக் கைகளினால் உணர முயற்சித்தான். நாள்கள் வாரங்களாக மாதங்களாக உருண்டோடின. கடற்கரை அருகிலேயே தனக்கென்று ஒரு வீட்டைக் கட்டிக் கொண்டான். அந்த வாழ்க்கையிலே மிகுந்த மகிழ்வு அடைந்தவன், தான் வந்த நோக்கத்தை மறந்து போனான். கடற்கரையின் அழகிலும் அங்கு வாழும் வாழ்க்கையிலும் தன் மனதை மகிழ்வாக வைத்துக்கொண்டவன், கற்களின் வெதுவெதுப்பை உணரும் தன்மையை மறந்து போனான். ஒரு காலகட்டத்தில் கற்களின் வெதுவெதுப்பை அவன் கைகளால் உணர முடியாத அளவிற்கு அவன் மனம் மாறிப் போனது. இருப்பினும் கடலுக்குள் சென்று கற்களை அள்ளி வருவது அதனைத் தொட்டுப் பார்த்து கடலுக்குள் எறிவது என்று அதனை ஒரு தொழிலாகவே செய்து கொண்டிருந்தான். அதுவே அவனது பழக்கமாகிப் போனது. குறிப்பிட்ட நாளில் அவன் கைகளுக்கு அந்த கருப்புநிற மந்திரக்கல் தென்பட்டது ஆனால் அவன் வழக்கம் போலவே அதனை தொட்டுப்பார்த்துவிட்டு கடலுக்குள் வீசினான்.
கதை இத்துடன் முடிகின்றது. இளைஞனின் தேடல் மந்திரக் கல்லை தேடுவதாகத் தொடக்கத்தில் இருந்தது. ஆனால் தான் வந்த நோக்கம், தனது தேடுதலின் நோக்கம் என்ன என்பது அனைத்தையும் மறந்து, இருக்கும் இடத்தில் மகிழ்வைத் தேட ஆரம்பித்தான். எனவே அவனால் அவன் அடைய நினைத்த செல்வத்தை அடைய முடியவில்லை. இன்றைய நற்செய்தியின் வழியாக இறைவன் நமக்கு வலியுறுத்துவதும் இதுவே. தேடல் மிக முக்கியமானது பொக்கிசமானது.
தேடல் தேடலுக்கு இல்லை முற்றுப்புள்ளி. தேவைக்கதிகமாய் தேடியதெல்லாம் தேவையில்லையென தூக்கி எறியப்பட்ட பின்னும் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றது இந்தத் தேடல். போதும். யாருக்காக இந்தத் தேடல் எதற்காக இந்தத் தேடல் என்று அறியாமலே நமது இந்தத் தேடல் தொடர்கின்றது. நமது தேடல் பொக்கிசமாக புதையலாக இருக்க இறைவன் இன்றைய நாளில் அழைக்கின்றார். நமது தேடலில் தெளிவும், ஏன்? எதற்காக? என்ற கேள்விக்கான பதிலும் இருக்கும் போது நமது தேடல் அர்த்தமாகும் ஆழமானதாகும்.
இன்றைய முதல் வாசகத்தில் சிறுவன் சாமுவேல் இறைவன் குரலுக்கு பதிலளிக்கும் நிகழ்வு குறித்து நாம் கண்டோம். சிறுவன் சாமுவேலைப் பொறுத்த அளவில் ஏலி தான் அவருக்கு எல்லாம். அவர் சொல்வது தான் வேதவாக்கு. அவர் சொல்படியே ஆண்டவரின் இல்லத்தில் பேழைக்கு அருகில் தங்குகின்றார். ஆண்டவரது குரல் அவருக்குக் கேட்டதும் ஏலி தான் தன்னை அழைத்தார் என்று நம்புகின்றார். உடனே ஓடிச்சென்று என்னை அழைத்தீரா என்று கேட்கின்றார். கூர்மையான செவிமடுக்கும் திறன், அழைப்பின் குரல் கேட்டதும் செயல்படுதல், ஏலியின் சொற்களைக் கேட்டு அதற்கு செவிசாய்த்தல் என்னும் பண்புகள் கொண்டிருந்ததாலேயே சாமுவேலால் பிற்காலத்தில் மிகச்சிறந்த இறைவாக்கினராகத் திகழ முடிந்தது. நாம் எவ்வாறு இருக்கின்றோம் என்று சிந்திப்போம். நாம் இறைகுரலைக் கேட்க நம்மை அர்ப்பணிக்கின்றோமா? ஆண்டவரின் குரலை அடையாளம் காண முயற்சிக்கின்றோமா? பிற சத்தங்களிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்ள காதுகளை அடைத்துக் கொண்டு இசையில் மூழ்கிவிடுகின்றோம்.
புனித அன்னை தெரசாவிற்கு தாகமாய் இருக்கின்றேன் என்ற குரல் தான் அவரது வாழ்க்கையை மாற்றிப்போடும் தருணமாக இருந்தது. லொயோலா இஞ்ஞாசியாருக்கு எடுத்து வாசி என்ற உள்குரலே புதிய வாழ்க்கைப் பாதைக்கான காரணமாக அமைந்தது. புனித பவுலுக்கு நீ துன்புறுத்தும் இயேசு நான் தான் என்ற வார்த்தைகளே மாற்றத்திற்கான காரணமாக அமைந்தது. நாம் கடவுளின் குரலுக்கு செவிசாய்க்கின்றோமா என்று சிந்திப்போம். சாமுவேல் போல இறைகுரலை அடையாளம் காண முயல்வோம். நம்மால் கண்டறிய முடியாவிட்டாலும் இது இறைகுரல் என்று எடுத்துரைத்த ஏலி போல் நமக்கு வழிகாட்டும் பெற்றோர், ஆசிரியர்கள் மற்றும் மூத்தோர்களின் குரலுக்கு செவிசாய்ப்போம்.
இரண்டாவது வாசகத்தில் நமது உடல் ஆண்டவரின் இல்லம் என்பதாக எடுத்துரைக்கின்றார் புனித பவுல். இறைவனைத் தேடி நாம் செல்லும் பாதையில் நமது உடலை இறைவனின் ஆலயமாக எண்ணி நாம் பாதுகாக்க வேண்டும். அதனைக் கொண்டு தீய செயல்கள் செய்வது மிக பாவம் என்று வலியுறுத்துகின்றார். மேற்சொன்ன கதையில் புதையலைத் தேடிச்சென்ற இளைஞன் தன்னைப் பாதுகாக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் தனக்கென்று ஒரு கூடாரத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டான். தனது உடல்நலனைக் காப்பது ஒன்றை மட்டுமே ஒரே நோக்கமாகக் கொண்டு செயல்பட்டான் அதனால் தனது தேடுதலுக்கான காரணம் என்ன என்பதை மறந்தான். நாமும் பல நேரங்களில் நமது இன்ப துன்பங்களில் மூழ்கி நமது தேடல் பயணத்தை மறந்து விடுகின்றோம் அல்லது அதற்கான பாதையைத் தவறவிட்டு வழிமாறிச் செல்கின்றோம். சிலர் உடல் இன்பம் மற்றும் இச்சைகளுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து வாழ்வதால் தங்களது நோக்கத்தை மறந்து விடுகின்றார்கள்.
இன்றைய இரண்டாம் வாசகமானது உங்கள் உடல் நீங்கள் கடவுளிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்ட தூயஆவி தங்கும் கோவில் என்று தெரியாதா? நீங்கள் உங்களுக்கு உரியவரல்ல. கடவுள் உங்களை விலை கொடுத்து மீட்டுள்ளார். எனவே, உங்கள் உடலால் கடவுளுக்குப் பெருமை சேருங்கள் என்று எடுத்துரைக்கின்றது. நம் உடலால் நாம் கடவுளைப் பெருமைப்படுத்தும்போது நமது தேடலும் அதற்கான பாதையும் தெளிவாக புலப்படும்.
நற்செய்தி வாசகமானது தேடல் என்பது பொக்கிசம் என்பதனைத் தெள்ளத்தெளிவாக எடுத்துரைக்கின்றது. யோவானின் சீடர்களுக்கு இந்தத் தேடல் இருந்தது. அவர்கள் தங்களது குருவான யோவானின் குரலுக்கு செவிசாய்க்கின்றார்கள். இயேசுவை யோவான், கடவுளின் செம்மறி என்று அடையாளப்படுத்தியதை முழுமையாக நம்புகின்றார்கள். அவர் கூறியதற்கு ஏற்ப இயேசுவைப் பின்தொடர்கின்றனர். நாம் யாரைப் பின்பற்றுகின்றோம்?. யாருடைய குரலுக்கு செவிசாய்க்கின்றோம்? என்று சிந்திப்போம். இயேசு தன்னை இருவர் பின் தொடர்வதை கண்டு என்ன தேடுகின்றீர்கள்? என்று கேட்கின்றார். அவர்கள் ரபீ நீர் எங்கே தங்கி இருக்கின்றீர்? என்று கேட்கின்றனர். எங்கே செல்கின்றீர்? என்றோ யாரை நோக்கிச் செல்கின்றீர்? என்றோ கேட்கவில்லை. மாறாக எங்கே தங்கி இருக்கின்றீர்? என்று கேட்கின்றனர். அவரும் வந்து பாருங்கள் என்று அழைப்பு விடுக்கின்றார்.
தங்குதல், தங்குமிடம் என்பது மிகவும் முக்கியமானது. முற்காலத்தில் எல்லாம், உறவினர்கள் மற்றும் விருந்தினர்கள் அதிகமாக நமது வீடுகளுக்கு வந்து தங்கிச்செல்லும் வழக்கம் இருந்தது. இதனால் உறவுகள் வலுப்பட்டது. ஒருவர் மற்றவருடைய வாழ்க்கையானது பிறருக்கு மிகவும் உதாரணமாக இருந்தது. உறவினர்களின் அன்பான அறிவுரைகளும் உடன்இருப்பும் வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டுபவையாக இருந்தன. ஒன்றாக இணைந்து, சமைத்து, உண்டு மகிழ்ந்து, பகிர்ந்து வாழ்ந்த குடும்பங்களை இன்று சமூக வலைதளத்தின் புகைப்படங்களில் மட்டுமே காண முடிகின்றது. இயேசுவோடு தங்க விரும்பிய யோவானின் சீடர்கள் இதுவரை தாங்கள் வாழ்ந்து வந்த வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொள்ள முயல்கின்றனர். அவர்கள் அவரோடு தங்கி, தாங்கள் பெற்றுக்கொண்ட அனுபவங்களை தங்களது குடும்பத்தாருடன் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர். நற்செய்தி அறிவிப்புக்கான மிக முக்கியமான படிப்பினை இதில் வெளிப்படுகின்றது. இயேசுவோடு தங்கி அனுபவம் பெறுதல், பெற்ற அனுபவத்தை குடும்பத்தாருக்கு அறிவித்தல். நற்செய்தி அறிவிப்பானது முதலில் குடும்பத்தில் இருந்தே தொடங்கவேண்டும் என்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் வலியுறுத்துவதும் இதுவே. குடும்பம் நற்செய்தி அறிவிப்பின் தொடக்கம் அங்கிருந்து பகிரப்படும் செய்திகளே உலகின் எல்லையெங்கும் பரப்பப்படுகின்றன. ஆக யோவானின் சீடர்கள் தங்களது தேடலுக்கான பதிலினைக் கண்டடைகின்றனர். அதன் பலனாகக் கிடைத்த மகிழ்வைத் தங்களுடைய குடும்பத்தாருடன் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர்.
நாமும் தேடல் உள்ளவர்களாக இருப்போம். நமது தேடல் எதை நோக்கியது என்ற தெளிவுடன் இருப்போம். நாம் என்ன தேடுகின்றோம் எதைத் தேடுகின்றோம் எதற்காகத் தேடுகின்றோம் என்ற தெளிவுடன் நமது தேடலைத் துவக்குவோம். யோவான் நற்செய்தியில் இயேசு பேசிய முதல் வார்த்தையான என்ன தேடுகின்றீர்கள் என்பது இன்று நம்மிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்வியாக இருக்கவேண்டும். என்ன தேடுகின்றோம்? எதற்காக தேடுகின்றோம்? என்ற தெளிவுடன் வாழ்வோம். தேடல் என்பது விலைமதிப்பற்ற செல்வம் அதன் முடிவில் நாம் கண்டடைவதும் விலைமதிப்பற்ற செல்வமாகத் தான் இருக்கும். அது முக்கியமான பொருளாக இருப்பதால் தான் நாம் அதனைத் தேடவே முயல்கின்றோம். எளிதில் கிடைக்கும் பொருள் என்றால் அதனைத் தேடவேண்டிய அவசியமில்லை. எனவே நமது வாழ்க்கையிலும் தேடல் என்னும் அழகான செயலை செய்ய முற்படுவோம். அப்போது அந்தத் தேடலின் முடிவில் நமது வாழ்க்கையிலும் நாம் விலைமதிப்பற்ற செல்வத்தைக் கண்டுகொள்வோம். நாமும் நம் குடும்பத்தார் அனைவரும் இறையருளால் நிரப்பப்பட தேடல் என்னும் கொடைக்காக இறைவனின் அருளினை நாடுவோம்.
|
