பாஸ்கா காலம் 4ஆம் ஞாயிறுசரியான குரலைக் கேட்க!திருத்தூதர் பணிகள் 13:14, 43-52
திருவெளிப்பாடு 7:9, 14-17
யோவான் 10:27-30 எங்கேயோ வாசித்த ஒரு கதை. ஒரு அப்பார்ட்மென்ட். அந்த அப்பார்ட்மென்டில் தீ. தீ நெருங்கிக்கொண்டிருக்கும் அறையில் சிறுவன் ஒருவன் இருக்கின்றான். வெளியே அவனுடைய அப்பா இருக்கின்றார். ஜன்னலுக்கு அருகில் வருகின்றான் சிறுவன். ஒரே புகை மூட்டமாய் இருக்கிறது. ஆனால், கீழே இருந்து, 'ஜானி!' என்று அழைக்கும் அவனுடைய அப்பாவின் குரல் மட்டும் கேட்கிறது. 'உங்களை நான் பார்க்க முடியவில்லை' என்கிறான் மகன். 'நான் கூப்பிடுவது உனக்குக் கேட்கிறதா?' என்கிறார் தந்தை. 'கேட்கிறது' என்கிறான் மகன். 'குதி!' என்கிறார். பாதுகாப்பான தந்தையின் கரங்களுக்குள் குதித்துவிடுகிறான் மகன். 'மேலும் சாவின் இருள்சூழ் பள்ளத்தாக்கில் நான் நடக்க நேர்ந்தாலும் நீர் என்னோடு இருப்பதால் நான் எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சிடேன்' (காண். திபா 23:5) என்று திருப்பாடல் ஆசிரியர் பாடும்போதும் அவருடைய மனத்தில் ஏறக்குறைய இந்த ஜானியைப் போலத்தான் உணர்ந்திருப்பார். ஏனெனில், இருளில் ஆயனின் உடனிருப்பு வெறும் குரலாக மட்டும்தானே இருக்கும்.
பாஸ்கா காலத்தின் 4ஆம் ஞாயிற்றை நல்லாயன் ஞாயிறு என்று கொண்டாடுகிறோம். இன்றைய நாளில் தாய்த் திருச்சபை பணிக்குருத்துவத்திற்கான அழைத்தல் ஞாயிறாக இதைச் சிறப்பிக்கிறது. நல்லாயன் இயேசுவின் குரலைக் கேட்டுத் தன் மந்தையை வழிநடத்தும் நல்மேய்ப்பர்களை இறைவன் நமக்குத் தர இன்றைய நாளில் வேண்டுவோம்.
'சரியான குரலைக் கேட்பது' - இதை இன்றைய நம் சிந்தனையின் மையக் கருத்தாக எடுத்துக்கொள்வோம்.
இன்று நம்மைச் சுற்றி நிறையக் குரல்கள் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. நம் அலைபேசிகளின் ரிங்டோன்கள். நம் வாகனங்களின் ஹார்ன் ஒலிகள். எந்திரங்களின் சப்தங்கள். நாம் பயன்படுத்தும் கருவிகளின் சப்தங்கள். டிவி, ஹோம் தியேட்டர், யூட்யூப் சப்தங்கள் என ஒலிகளும் குரல்களும் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கின்றன. இச்சப்தங்களுக்கு நடுவில் நாம் அமைதியாய் இருக்கும்போது, நம் மூளையும் ஏதாவது பேசிக்கொண்டே இருக்கிறது. நமக்கு வெளியிலும் குரல்கள், நமக்கு உள்ளேயும் குரல்கள் என ஏகப்பட்ட குரல்கள். இந்த ஏகப்பட்ட குரல்கள் நடுவே ஒரே ஒரு ஏகக் குரலைக் கண்டுகொள்வது எப்படி? அந்தக் குரலுக்குச் செவிமடுப்பது எப்படி?
இன்றைய முதல் வாசகம் (காண். திப 13:14, 43-52) பவுல் மற்றும் பர்னபா ஆகியோர் இணைந்து புறவினத்தாருக்கு நற்செய்தி அறிவிக்கத் தொடங்கியதன் நிகழ்வை நமக்குப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. தங்களுடைய முதல் தூதுரைப் பயணத்தில் பவுலும் பர்னபாவும் பிசிதியாவில் உள்ள அந்தியோக்கியாவிற்கு (இன்றைய துருக்கி) வருகின்றனர். இது அன்றைய நாளின் மிக முக்கியமான வியாபார தளம். கிரேக்க நகரமாக இது இருந்தாலும் நிறைய யூதர்கள் இங்கே குடியேறியிருந்தனர். வுழக்கமாக மற்ற திருத்தூதர்கள் செய்தது போலவே, பவுலும் பர்னபாவும் யூதர்களுக்கே நற்செய்தி அறிவிப்பு செய்தனர். யூதர்களின் தொழுகைக்கூடத்திற்குச் செல்கின்ற பவுல், சிலுவையில் அறையுண்டு கொல்லப்பட்ட இயேசுவே மெசியா என்றும், அவர் மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுந்தார் என்றும் அறிவித்தார். மேலும், பாவ மன்னிப்பும் மக்களின் மீட்பும் அவர் வழியாகவே சாத்தியம் என்றும் எடுத்துரைத்தார் (காண். திப 13:16-40). அத்தொழுகைக் கூடத்தில் யூதர்கள் மட்டுமல்லாமல், யூதம் தழுவிய கிரேக்கர்கள், மற்றும் யூத வழிபாட்டிற்கு வந்த மற்றவர்கள் என பிறரும் இருந்தனர். இவர்கள், 'கடவுளுக்கு அஞ்சியவர்களாக' இருந்தனர். பவுலின் செய்தி எந்த அளவிற்கு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது என்றால், பவுல் பேசுவதை மீண்டும் கேட்பதற்காக, அடுத்த ஓய்வுநாளில் புறவினத்தார் அனைவரும் கூடி வந்தனர்.
ஆனால், அடுத்த ஓய்வுநாள் சற்று வித்தியாசமாக விடிந்தது திருத்தூதர்களுக்கு. பவுலின் செய்தியை மறுத்த தொழுகைக்கூடத் தலைவர்கள் அவரை எதிர்க்கவும், இயேசுவைப் பழித்துரைக்கவும் செய்தனர். சிலுவையில் அறையுண்ட ஒருவர் மெசியாகவும், இஸ்ரயேலின் மீட்பராகவும் இருக்கிறார் என்பதை அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அதைக் குறித்து அவர்கள் மிகவே இடறல்பட்டனர். மேலும், திருத்தூதர்களின் செய்தி புறவினத்தாருக்கு ஏற்புடையதாக இருப்பதை எண்ணி அவர்கள் பொறாமைப்படவும் செய்தனர்.
யூதர்களால் வெறுத்து ஒதுக்கப்பட்ட பவுலும் பர்னபாவும் தங்களுடைய கவனத்தைப் புறவினத்தார்பக்கம் திருப்புகின்றனர். மேலும், புறவினத்தார் பக்கம் திரும்புவதை இறைவாக்கினர் எசாயாவின் இறைவாக்கின் நிறைவு என்றும் கண்டனர் (காண். ஏசா 49:3). புறவினத்தாருக்கு ஒளியாக ஏற்படுத்தப்பட்டவர்கள் என்று பவுலும் பர்னபாவும் தங்களையே கருதிக் கொண்டனர். அவர்களுடைய செய்தியைக் கேட்ட பலரும் அவர்களை ஏற்றுக்காண்டனர். இவர்களின் பணி புறவினத்தாருக்கு ஏற்புடையதாக இருப்பது பற்றிக் கேள்வியுற்ற யூதர்கள் மீண்டும் இவர்களுக்குத் தொல்லை கொடுத்து, இவர்களை நகரத்தைவிட்டு வெளியே துரத்துகின்றனர். தலைவர்களின் பொறாமை திருத்தூதர்களுடைய பணிக்கு இடையூறாக இருக்கிறது. ஏனெனில், யூத நம்பிக்கையின் தூண்கள் மற்றும் காப்பாளர்கள் என்று அவர்கள் தங்களைப் பற்றி எண்ணிக்கொண்டிருந்தனர். ஆக, தங்களுடைய நிலையைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற அதீத ஆர்வத்தில் அவர்கள் சரியான குரலுக்கு, மீட்பின் குரலுக்குச் செவிமடுக்கவில்லை.
இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். திவெ 7:9, 14-17) உலகெங்கும் உளள பலர் அரியணையைச் சுற்றி நிற்பதைக் காட்சியில் காண்கிறார் யோவான். அவர்களுடைய ஆடைகள் வெண்மையாக இருக்கின்றன. வேண்மை தூய்மையின் அடையாளமாக இருக்கிறது. மேலும், வெற்றியின் அடையாளமாக அவர்கள் தங்கள் கைகளில் குருத்தோலைகளை ஏந்தியிருந்தனர். மேலும், இவர்கள் யார் என்பதை அங்கிருந்த மூப்பர் ஒருவர் யோவானுக்கு விளக்கிச் சொல்கிறார். இவர்கள் கடவுளையும், இயேசுவையும் ஏற்றுக்கொண்டதால் அதற்காக துன்பங்கள் பலவற்றை ஏற்றவர்கள். ஆனால் தங்கள் நம்பிக்கையை அவர்கள் காத்துக்கொண்டதால் கடவுள்முன் வெற்றியாளர்களாக நிற்கிறார்கள். மேலும், இவர்கள் தங்கள் தங்கள் மறைசாட்சியத்தின் வழியாக தங்கள் ஆடைகளை ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தில் தோய்த்துக்கொண்டனர். இவ்வாறாக, இயேசுவின் இறப்போடு தங்களை இணைத்துக்கொண்ட இவர்கள், ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தால் தூய்மை அடைந்து தங்கள் பாவங்கள் நீங்கப்பெற்றவர்களாக இருந்தனர். மண்ணகத்தில் வெறுத்து ஒதுக்கப்பட்ட இவர்கள் விண்ணகத்தில் முதன்மையான இடத்தில் இருக்கின்றனர். அவர்களுக்கு பசியோ, தாகமோ, துன்பமோ இல்லை.
யோவானின் இக்காட்சி அவருடைய சமகாலத்துக் கிறிஸ்தவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. ஏனெனில், உரோமைப் பேரரசின் குரலுக்குச் செவிமடுத்து அவரை வழிபடுவதா, அல்லது கிறிஸ்துவின் குரலுக்குச் செவிமடுத்து இறுதிவரை அவரைப் பற்றிக்கொண்டு வாழ்வதா என்பது ஒரு பெரிய போராட்டமாக இருந்தது. கிறிஸ்துவின் குரலுக்குச் செவிமடுப்பதே நிலைவாழ்வைப் பெற்றுத்தரும் என்று அறிவுறுத்துகிறார் யோவான்.
இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் (காண். யோவா 10:27-30), இயேசுவை, 'நல்லாயனாக' முன்வைக்கிறது. இயேசுவுக்கும் அவருடைய மந்தைக்குமான உறவை அடையாளப்படுத்த, நற்செய்தியாளர், 'அறிதல்' என்ற கருத்துருவைப் பயன்படுத்துகின்றார். ஆடுகள் இயேசுவின் குரலுக்குச் செவிகொடுக்கின்றன. இயேசுவுக்கும் ஆடுகளைத் தெரியும். ஆடுகளுக்கும் மேய்ப்பனுக்குமான இந்தப் புரிதல் இரண்டு நிலைகளில் மந்தைக்குப் பயன்தருகின்றது. ஒன்று, ஆடுகள் நிலைவாழ்வைப் பெறுகின்றன. இரண்டு, ஆடுகள் பாதுகாப்பைப் பெற்றுக்கொள்கின்றன. எந்தவொரு காரணியும் இயேசுவையும் சீடர்களையும் பிரிக்க முடியாது. தொடர்ந்து, தன்னுடைய அதிகாரமும் ஆற்றலும் தன் தந்தையோடு தான் இணைந்திருப்பதன் வழியாகவே வருகின்றது என்கிறார் இயேசு. மேலும், இயேசு ஆடுகளைத் தம் தந்தையின் கைகளில் ஒப்படைத்திருப்பதால் ஆடுகள் இரட்டிப்பான பாதுகாப்பைப் பெறுகின்றன. 'என் ஆடுகள் என் குரலுக்குச் செவிசாய்க்கின்றன' என்னும் இயேசுவின் வார்த்தைகளில், ஆடுகள் இயேசுவுக்குச் செவிசாய்க்க வேண்டும் என்ற கட்டளையும் அடங்கியிருக்கிறது.
இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் யோவான் நற்செய்தி பிரிவு 10ன் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறது. ஆட்டுக்கொட்டில் (10:1-1-6), ஆயன் (10:1-18) என உருவகங்கள் வழியாக இயேசு பேச, அது யூதர்களின் காதுகளுக்கு எட்டிக்காயாகக் கசக்கின்றது. இந்தக் காதுகள் யாவே இறைவனை அல்லது ஆண்டவரை மட்டுமே ஆயன் என்று கேட்டு (காண். திபா 23) பழக்கப்பட்ட காதுகள். இந்த நெருடலால் அவர்கள் இயேசுவை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கின்றனர் (10:19-21).
முதலில், 'அறிதல்' அல்லது 'அறிந்திருத்தல்' என்பதன் பொருளைப் பார்ப்போம். 'அறிதல்' என்பது மூன்று அர்த்தங்களைக் கொண்டிருக்கிறது என்று நாம் அறிகிறோம்(!): (அ) 'அறிதல்' என்றால் 'திருமண உறவு கொள்ளுதல்.' 'நான் கணவனை அறியேனே' (லூக்கா 1:34) என்று மரியாள் வானதூதரிடம் சொல்லும்போதும், 'ஆதாம் ஏவாளை அறிந்தான்' (தொநூ 4:1) என்ற இடத்திலும், 'அறிதல்' என்பது 'திருமண உறவு அல்லது உடலுறவு கொள்ளுதலை' குறிக்கின்றது. (ஆ) 'அறிதல்' என்றால் 'புரிந்து கொள்ளுதல்.' 'நான் செய்வது இன்னதென்று நானே அறிவதில்லை' (உரோ 7:15) என்று புலம்பும் பவுல், இங்கே 'நான் செய்வது இன்னதென்று எனக்கே புரியவில்லை' என்று சொல்கின்றார். இதே அர்த்தத்தில்தான் 1 கொரி 13:12இலும், 'இப்போது நான் அரைகுறையாய் அறிகிறேன் - புரிந்து கொள்கிறேன்' என எழுதுகின்றார். (இ) 'அறிதல்' என்றால் 'அறிமுகமாயிருத்தல்' அல்லது 'அருகிருத்தல்' அல்லது 'அந்நியோன்யமாய் இருத்தல்'. இந்த அர்த்தத்தில்தான் யோவான் இயேசுவின் அறிதலை முன்வைக்கின்றார். தான் ஆடுகளை அறிந்திருத்தலைப் பற்றிச் சொல்லும்போதெல்லாம், இயேசு தான் தந்தையை அறிந்திருத்தலையும் சொல்கின்றார். இங்கே 'திருமண உறவு' என்ற அர்த்தம் அறவே இல்லை. 'புரிந்து கொள்ளுதல்' என்ற அர்த்தம் கொஞ்சமாக இருக்கிறது. இவை இரண்டிற்கும் மேலாக, 'அருகிருத்தல்' அல்லது 'நெருக்கமாக இருத்தல்' என்ற அர்த்தம்தான் இங்கே மேலோங்கி நிற்கின்றது. ஆங்கிலத்தில் 'டு நோ' என்ற வினைச்சொல்லை ஒட்டுமொத்தமாக 'அறிதல்' என மொழிபெயர்க்கின்றோம். இத்தாலியன் மொழியில் இதற்கு இரண்டு வினைச்சொற்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன: ஒன்று, 'சபேரே' ('மூளை சார்ந்த அறிவு'). உதாரணத்திற்கு, இசைக்கருவிகள் மீட்டும் அறிவு, மொழி அறிவு, பொது அறிவு, பீட்சாவுக்கு எவ்வளவு உப்பு சேர்க்க வேண்டும் என்ற அறிவு. இரண்டு, 'கொனோஸரே' ('மனம் சார்ந்த அறிவு'). நண்பர்களை அறிவது, புதியவர்களுக்கு அறிமுகம் ஆவது போன்றவை.
இந்த அறிதலை, 'பயன்' மற்றும் 'உணர்வு' என்ற அடிப்படையில் இரண்டு விதமாகப் பிரிக்கலாம். முதலில், பயன். காம்பியா நாடு எங்கே இருக்கிறது என்ற அறிவினாலோ, சச்சின் டென்டுல்கரின் சாதனையை யார் முறியடித்தார் என்ற அறிவினாலோ, பத்ம பூசன் விருது ரஜனி காந்துக்கு ஏன் வழங்கப்பட்டது என்ற அறிவினாலோ நமக்கு பயன் ஏதும் இருக்கிறதா? இல்லை. இந்த அறிவு நம் வாழ்வின்மேல் எந்தவொரு தாக்கத்தையும் நேரிடையாக ஏற்படுத்துவதில்லை. ஆனால், அழுது கொண்டிருக்கின்ற ஒரு குழந்தைக்கு, அல்லது பசியால் வாடும் ஒரு குழந்தைக்கு, அம்மா எங்கே இருக்கிறாள் என்ற அறிவு முக்கியமானது. அந்த அறிவு உடனடியாகக் குழந்தையைப் பாதிக்கிறது. அவள் நெருக்கமாய் இருக்கிறாள் என்ற அறிவு குழந்தைக்கு ஆறுதலாகவும், அவள் தூரமாக இருக்கிறாள் என்ற அறிவு பதற்றமாகவும் இருக்கிறது. இரண்டாவது, உணர்வு. உணர்வு என்பது மூளை சார்ந்ததே என்றாலும், நாம் உணர்வை இதயம் சார்ந்ததாகவே பார்க்கிறோம். அந்த வகையில், முதல் வகை அறிவு மூளை சார்ந்தது. இரண்டாம் வகை அறிவு இதயம் சார்ந்தது. முதல் வகை அறிவால் நம் உணர்வில் எந்தவொரு மாற்றமும் ஏற்படுவதில்லை. ஆனால், இரண்டாம் வகை அறிவில் நம் உணர்வு அதிகமாகவே பாதிக்கப்படுகிறது.
மொத்தத்தில் இயேசு என்னும் ஆயனின் அறிதல் என்பது ஒரு தாய் தன் குழந்தையை அறிதலைப் போன்றது.
இரண்டாவதாக, செவிமடுத்தல். 'இஸ்ரயேலே, செவிகொடு. நம் கடவுளாகிய ஆண்டவர் ஒருவரே...' (இச 6:4) என்ற முதன்மைக் கட்டளையின் பின்புலத்தில் பார்த்தால், 'செவிகொடுத்தல்' என்பதற்கு, 'கேட்டல்' என்றும், 'கீழ்ப்படிதல்' என்றும் இரண்டு பொருள் கொள்ளலாம். 'செவிசாயுங்கள்' என்ற வினைசொல்லில், 'கேளுங்கள்,' 'கீழ்ப்படியுங்கள்,' 'பின்பற்றுங்கள்' என்ற மூன்று பொருள்கள் மறைந்திருக்கின்றன.
நம் மூளைக்குள் செல்லும் தகவல்கள் அதிகமாக நம் பார்வை மற்றும் கேட்டல் வழியாகச் செல்கின்றன. கண்களை இமைகளைக் கொண்டு மூடுவதன் வழியாக நாம் பார்வையைக் கட்டுப்படுத்திவிடலாம். ஆனால், காதுகளை மூடுவதற்கு நம் முழு முயற்சி தேவை. காதுகளை மூடுவதற்கு நாம் நம் மனத்தை மூட வேண்டும். அதாவது, எதைக் கேட்க வேண்டும், எதைக் கேட்கக் கூடாது என்று நம் மனத்திற்குப் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும். ஆக, செவிமடுத்தலில் காதுகளைவிட நம் மூளைக்குத்தான் அதிக வேலை இருக்கிறது. நம் மூளை கேட்பதற்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும். கேட்டதை ஆய்வு செய்து பார்க்க வேண்டும். கேட்டதை செயல்படுத்த வேண்டும்.
ஆடுகள் செய்ய வேண்டிய வேலை இதுதான் 'செவிமடுத்தல்.' ஆடுகளைப் பற்றி கூகுள் செய்து பார்த்ததில், ஆடுகள் தாங்கள் பார்ப்பதை வைத்து அறிவதைவிட, கேட்பதை வைத்துத்தான் அதிகம் அறிகின்றன என்று கண்டேன். மேலும், தூரம் அதிகமாகும்போது பார்த்தலைவிட கேட்டலே சாத்தியமாகிறது.
மூன்றாவதாக, 'பின்பற்றுதல்.' யோவான் நற்செய்தியில் 'பின்பற்றுதல்' (அகோலுதுவோ) என்பது மிக முக்கியமான வார்த்தை. முதற்சீடர்கள் செய்த முதல் வேலையும் இதுதான் (1:40), இறுதியாக பேதுருவிடம் பேசும் வார்த்தையும் இதுதான் (21:19). 'பின்பற்றுதல்' என்பது இயேசுவின் சீடராக இருப்பதை அல்லது இயேசுவுக்கு ஒத்திருப்பதைக் குறிக்கிறது.
'நிலைவாழ்வு' என்பது இங்கே 'நிறைவாழ்வு' அல்லது 'இறைவாழ்வு' என்ற பொருளில்தான் எடுக்கப்பட வேண்டும். இறப்பிற்குப் பின் உள்ள வாழ்வு பற்றிய புரிதல் இது எழுதப்பட்ட காலத்தில் இன்னும் முழுமையாக வளரவில்லை. 'அவை என்றுமே அழியா', 'அவைகளை யாரும் பறித்துக் கொள்ள முடியாது' - ஆக, தங்களாலும் அவர்களுக்கு அழிவில்லை. பிறராலும் அழிவில்லை. அவர்களுக்கு நிறைய உணவு கிடைக்கும். நோய் நீங்கி இருப்பார்கள். எதிரிகள் மற்றும் திருடர்களின் தொந்தரவும் இல்லாமல் பாதுகாப்பாக இருப்பார்கள். ஆக, உணவு, உடல்நலம், பாதுகாப்பு என்ற மூன்று தேவைகளை உறுதி செய்கிறார் இயேசு.
கடைசியாக, 'நானும் தந்தையும் ஒன்றாய் இருக்கிறோம்' - இந்த ஒன்றாய் இருத்தல் 'ஆயனும் ஆடுகளும் ஒன்றாய் இருப்பதற்கான' அழைப்பாக இருக்கின்றது. 'ஒன்றாய் இருத்தல்' என்பது 'ஒன்றுபோல இருத்தல்' அல்ல. மாறாக, இரண்டும் ஒன்றென ஆவது. 'போல' இருப்பது என்பதிலிருந்துதான் 'போலியாக' இருப்பது உருவாகிறது. ஆனால், ஒன்றென இருத்தலில் போலிக்கு இடமில்லை. இயேசுவைப் போல நாம் இருக்கத் தேவையில்லை. அவ்வளவு ஏன், நாம் யாரைப்போலவும் இருக்கத் தேவையில்லை. ஆனால், இயேசுவும் நானும் ஒன்றென வாழ்தல் சால்பு.
ஆக, இன்றைய முதல் வாசகத்தில் பவுலின் குரலுக்குச் செவிசாய்த்தவர்கள் மீட்பின் குரலுக்குச் செவிகொடுத்ததால் அவர்கள் சரியான குரலுக்கச் செவிகொடுத்தனர். இரண்டாம் வாசகத்தில் கிறிஸ்துவின் குரலுக்குச் செவிசாய்த்தவர்கள் தங்களின் மீட்பை உரிமையாக்கிக்கொண்டனர். நற்செய்தி வாசகத்தில், இயேசுவின் குரலுக்குச் செவிசாய்க்கும் ஆடுகள் நிலைவாழ்வும் பாதுகாப்பும் பெறுகின்றன. இன்றைய திருப்பாடல் (காண். 100) ஆசிரியரும், 'ஆண்டவரே கடவுள் என்று உணருங்கள். அவரே நம்மைப் படைத்தவர். நாம் அவர் மேய்க்கும் ஆடுகள்' என்று பாடுகின்றார்.
இன்றைய ஞாயிறு நமக்கு வைக்கும் சவால்கள் எவை?
1. ஆயனை இழக்கும் அபாயம். ஆயனின் குரலுக்கு நாம் செவிகொடுக்க மறுத்தால், ஆயன் வேறு மந்தையைத் தேடிப் போய்விடுவான். தன் குரலுக்குச் செவிகொடுக்கும் ஆடுகளைத் தேடிச் செல்வான். இதைத்தான் திருத்தூதர்கள் பவுலும், பர்னபாவும் செய்கின்றனர். யூதர்கள் இயேசு என்னும் நற்செய்தியை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறார்கள். 'நாங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள்' என்ற எண்ணம் அவர்களின் கோப்பையை நிறைத்திருந்ததால், புதிய தண்ணீரை அவர்களால் உள்வாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. இவர்கள் மறுத்ததால் நற்செய்தி புறவினத்தார் நோக்கிச் செல்கின்றது. ஆக, ஆட்டுக்குட்டிகளாகிய நாம், நம் ஆயனின் குரலுக்குச் செவிகொடுக்கவில்லையென்றால், அவரைப் பின்பற்றவில்லையென்றால், நம் ஆயனையே இழந்துவிடும் அபாயம் இருக்கின்றது.
2. மகிழ்ச்சியான வாழ்வு. 'என் ஆடுகள் நிலைவாழ்வைப் பெறும்' என்று இயேசு சொல்கின்றாரே. இந்த நிலைவாழ்வை அல்லது நிறைவாழ்வை நாம் எப்படி மதிப்பிடுவது? 'மகிழ்ச்சி' என்ற அளவுகோலால்தான் மதிப்பிட முடியும். இன்றைய முதல் வாசகத்தில், பவுல் மற்றும் பர்னபா அறிவித்த வார்த்தைகளைக் கேட்டவுடன் மக்கள் மகிழ்ச்சி அடைகின்றனர். அதாவது, இவ்வளவு நாள்கள் அவர்கள் எவ்வளவோ போதனைக் கேட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், இன்றுதான் மகிழ்ச்சி தரும் போதனையைக் கேட்கிறார்கள். ஆக, இன்று நம்மை நோக்கி வரும் ஆயனின் குரல்கள் பல இருக்கலாம். ஆனால், எது நமக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறதோ அதுவே நல்லாயனின் குரல். சில குரல்கள் நம்மைக் கண்டிக்கும். சில குரல்கள் நம் மனத்தைக் குத்தும். சில குரல்கள் ஏன்டா கேட்டோம் என்று சொல்வது போல இருக்கும். ஆனால் வெகுசில குரல்களே அல்லது நல்லாயனின் ஒரு குரல் மட்டுமே நம் ஆன்மாவைப் பண்படுத்தி அங்கே மகிழ்வை விதைக்கும்.
3. செவிகொடுத்தலும் பின்பற்றுதலும். அருள்பணி மற்றும் துறவற வாழ்வைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் நாளில், 'செவிகொடுத்தலும், பின்பற்றுதலும்' இன்று அருள்பணி இனியவர்களுக்கு இன்னும் அதிகம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகிறது. இறையழைத்தல் முகாம் சென்ற முதல் நாள் கேட்ட இறைவனின் குரல் படிப்படியாக மறைந்து போகும் அபாயமும், அல்லது இறைவனின் குரலைக் கேட்க விடாமல் நம் கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் குரல்களும் எந்நேரமும் நம்மைச் சுற்றிக் கேட்கும். யாரின் கவனம் திசைதிரும்புகிறதோ, அவர் அல்லது அந்த ஆடு முன்னேறிச் செல்லமுடியாமல் தேக்க நிலையை அடைந்துவிடுகிறது. 'வந்தவரைக்கும் போதும்!' என்று ஓய்ந்திடத் துணிகிறது. இதற்கு மாற்றாக பவுல், 'விடாமுயற்சியோடும், ஆர்வம் மிக்க உள்ளத்தோடும் ஆண்டவருக்குப் பணிபுரியுங்கள்' (உரோ 12:11) என்கிறார். மேலும், ஏதோ ஒரு வாழ்க்கைச் சூழல் காரணமாக ஆயனின் குரலுக்குச் செவிமடுத்து, தொடர்ந்து பின்பற்ற முடியாமல், அல்லது பயணத்தில் சோர்வுற்ற ஆயன்களை (ஆடுகளை) நாம் கனிவோடும் பரிவோடும் பார்த்தல் வேண்டும்.
இறுதியாக,
இன்று நாம் கேட்கும் பல குரல்களில் அவருடைய குரல் எது என்று அறிந்த அதற்கு நான் செவிமடுத்தால், அவரை நான் பின்பற்றினால் எத்துணை நலம்!
|
