ஆண்டவரின் திருப்பாடுகளின் குருத்து ஞாயிறுஇவை ஆண்டவருக்குத் தேவை!எசாயா 50:4-7
பிலிப்பியர் 2:6-11
மத்தேயு 26:14-27:66 கொரோனா வைரசின் கோரத்தாண்டவத்தால் ஏறக்குறைய 10 நாள்கள் வீட்டில் அடைபட்டுக் கிடக்கும் எனக்கு, இந்த வைரஸ் கற்றுக்கொடுத்த பாடமாக ஒன்றே ஒன்றையே கருதுகிறேன்: 'இதுவரை நான் பிடுங்கிய ஆணியெல்லாம் தேவையில்லாத ஆணியே!'
நிற்க.
இந்த வாரம் நாம் புனித வாரத்திற்குள் நுழைகிறோம்.
குருத்தோலைகளைக் கைகளில் ஏந்தி ஆலயத்திற்குள் நுழைய முடியாத நாம் தொலைக்காட்சி வழியேனும் பவனியில் நுழைந்துவிடக் காத்திருக்கின்றோம். ஆனால், ஆலயத்திலும் அல்லாமல், தொலைக்காட்சி வழியும் அல்லாமல் நம்மால் இயேசுவின் பாடுகளுக்குள் நுழைய முடியுமா என்பதுதான் சிந்தனை.
இயேசுவோடு அவருடைய பாடுகளுக்குள் நுழைய தயாராக இருந்தது எருசலேம் நகரத்துக்கு வெளியே கட்டிக்கிடந்த அந்தக் கழுதை ஒன்றுதான். மற்றவர்கள் எல்லாம் பெயரளிவில் நுழைந்ததாகவே எண்ணுகிறேன். மற்ற நற்செய்தியாளர்கள் 'ஒரு கழுதை' என எழுத, மத்தேயு நற்செய்தியாளர் மட்டும், 'ஒரு கழுதையையும் அதன் குட்டியையும்' என எழுதுகின்றார். மத்தேயு நற்செய்தியாளரைப் பொறுத்தவரையில் இயேசு இம்மானுவேலராக வந்தார். 'இம்மானுவேல்' என்றால் 'கடவுள் நம்மோடு.' கடவுள் நம்மோடு என்பதை இருவர் இருந்தால்தான் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்ற உருவகமாவும், அல்லது இயேசுவோடு எருசலேமுக்குள் அவருடைய வானகத்தந்தையும் (குட்டியும் கழுதையும்) நுழைந்தார் என்ற உருவகமாகவும் நான் இதைப் புரிந்துகொள்கிறேன்.
இன்று நாம் குருத்தோலை மந்திரிப்பு நிகழ்வில் ஒரு நற்செய்தி வாசகமும், வழிபாட்டில் ஆண்டவரின் பாடுகளின் வரலாறு என்று இரண்டு நற்செய்திப் பகுதிகளை வாசிக்கின்றோம்.
இந்த இரண்டு நற்செய்திப் பகுதிகளையும் இணைத்து, இன்றைய நம் 'லாக்டவுன்' பின்புலத்தில் சிந்திப்போம்.
கொரோனா வைரஸ் பரவுவதைத் தடுக்க இன்று நாம் (நம்முடைய அரசோடு இணைந்து) மூன்று விடயங்களைச் செய்கின்றோம்:
அ. தற்காப்பு அல்லது தற்பாதுகாப்பு (self-protection)
'சீனாக்காரன் கறி தின்றதற்கு நாம் இங்கே கை கழுவ வேண்டியிருக்கிறது' என்று கொரோனா குறித்து ஒருவர் டுவிட்டரில் கீச்சு இட்டிருந்தார். காலையிலிருந்து நான் என் அறையில் அமர்ந்திருக்கிறேன். என்னுடைய அறை பூட்டியிருக்கிறது. வெளியுலகோடு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. ஆனாலும் நான் முப்பது நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை கைகளை சோப்பு போட்டு கழுவிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று எனக்குச் சொல்லப்படுகிறது. முப்பது நிமிடங்களுக்குள் அழுக்கும் வைரசும் எங்கிருந்து வருகின்றன. ஒருவரை ஒருவர் எதிர்கொள்ள வேண்டிய இடத்தில் முகமூடி அணிந்துகொள்வது சரி. எங்களுடைய தெருவில் இருக்கும் முதியவர் ஒருவர் - வழக்கமாக சாலையில் தூங்குவார். அவரை மாஸ்க் போடச் சொல்லி வற்புறுத்தியது காவல் துறை. அவர் யாரையும் சந்திப்பதுமில்லை. யாரும் அவரைச் சந்திப்பதுமில்லை. ஆக, கொரோனாவிலிருந்து தற்காப்பு என்று மாறி இன்று ஒருவரை ஒருவர் நோய் சுமக்கும் நபராகப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டோம். மேலும், தற்காப்பு என்ற பெயரில் எல்லாமே பயத்தையும் கொடுத்துவிடுகிறது.
ஆ. சமூக விலகல் (social distancing)
ஒருவர் மற்றவரிடமிருந்து விலகி இருக்கும்போது கொரோனா தொற்று என்னும் சங்கிலி உடைந்துவிடும். சரிதான்! ஆனால், சில இடங்களில் விலகல் சிரிப்பாக இருக்கிறது. பிரதமர் தலைமையில் கூட்டம் ஒன்று நடக்கிறது. அங்கே யாருக்கும் தொற்று இல்லை. ஆனால், ஒவ்வொருவரும் இரண்டு மீட்டர் இடைவெளியில் அமர்ந்து சமூக விலகல் வலியுறுத்தப்பட்டதாக ஊடகங்கள் கூவின. இடம் இருக்கிறவன் தள்ளி உட்காருவான். இடம் இல்லாதவன் எங்கே உட்காருவான்? ஒரே வீட்டிற்குள் இருக்கும் நபர்கள் ஏன் விலகி இருக்க வேண்டும்? இப்போதிருக்கும் சமூக விலகல் 21 நாள்களுக்குப் பின் இன்னும் பெரிய பாதிப்பை நம்முடைய மனத்தில் கொண்டுவந்து நம்முடைய மனப்பாங்கை மாற்றிவிடும். ஒருவரை ஒருவர் எதிரியாக - உள்ளத்து அளவில் - பார்க்கும் நிலைக்குத் தள்ளிவிடும். மேலும், இப்போது திணிக்கப்பட்டுள்ள சமூக விலகல் இனவெறுப்பையும் தூண்டிவிடுகிறது. வடகிழக்கு மாநிலங்களைச் சேர்ந்தவர்களை சீனர்கள் என்று தென்னவர்கள் முத்திரையிடுவதும், 'இது சீன வைரஸ்' என்று அமெரிக்கா சாடுவதும், 'முஸ்லீம்கள் டெல்லியில் கூடியதால் வந்தது' என்று நம் நாட்டு அரசியல் தலைவர்களும் - மோடி-ட்ரம்ப் சந்திப்பில் வந்த கூட்டத்திற்கு வைரஸ் வராதா? - சொல்லத் தொடங்குவது, இன்னும் ஆபத்தானது. ஏனெனில், கொரோனா சீக்கிரம் போய்விடும். ஆனால், நாம் இந்த உலகில் தொடர்ந்து வாழ வேண்டும். இல்லையா?
இ. பூட்டுதல் (lock-down)
வீட்டிற்குள் மக்கள் இருந்துகொள்ள வேண்டும். வெளியே வரக்கூடாது. ஆனால், அரிசி, மளிகை, பால், இறைச்சி, காய்கறி போன்ற கடைகள் திறந்திருக்கும். கடைகள் திறந்திருக்கும். ஆனால், கடைக்கு வந்தால் சாலையில் அடி கிடைக்கும். இதில் என்ன லாஜிக் இருக்கிறது என்றும் புரியவில்லை. 12 மணிநேரம் அவகாசம் கூடக் கொடுக்காமல் அனைவரையும் அவரவர் சொந்த ஊருக்கு அனுப்ப முயன்றபோது, ஒவ்வொரு பேருந்திலும் எவ்வளவு கூட்டம்! வீடு இருப்பவர் 'லாக்டவுன்' செய்துகொள்வார். வீடில்லாமல் சாலையிலும், தெருவோர குழாய்களிலும், பாலங்களுக்கு அடியிலும் தூங்குபவர் எங்கே தன்னைப் பூட்டிக்கொள்வார்.
நிற்க.
மேற்காணும் மூன்று விடயங்களையும் புரட்டிப்போடுகிறது குருத்து ஞாயிறு நிகழ்வு.
அ. 'தற்காப்பு' அல்லது 'தற்பாதுகாப்பு' (self-protection) என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தவர்கள் நடுவே, 'தற்கையளிப்பு,' 'தன்துறப்பு' (self-giving or self-denial or self-annihilation) என்று தன்னையே இறப்பதற்குக் கையளிக்க முன்வருகின்றார் இயேசு.
ஆ. 'சமூக விலகலுக்கு' (social distancing) மாற்றாக, 'சமூக கூடுகையில்' (social gathering) ஈடுபடுகிறார்கள் மக்கள்.
இ. 'பூட்டுதல்' (lock-down) மறைய கற்களும் வாய் 'திறக்கும்' (open-up) என்ற நிலையில் இருக்கிறார்கள் மற்றவர்கள்.
ஒவ்வொன்றாகப் புரிந்துகொள்வோம்.
அ. தற்கையளிப்பு அல்லது தன்துறப்பு (self-annihilation or self-denial or self-emptying or self-giving)
கொரோனா வைரஸ் தொற்றான நபர்களுக்கு சிகிச்சையளித்து நோய் தொற்றி இறந்த மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள், தொண்டர்கள் இயேசுவின் இந்தக் கொள்கையில் - தற்கையளிப்பு அல்லது தன்துறப்பு - உயிர்விடுகிறார்கள். மூன்று நாள்களுக்கு முன், ஜெர்மன் நாட்டில் ஒரு மாகாணத்தின் நிதியமைச்சர் தன்னுடைய நாட்டில் கொரோனாவில் நிதி நிலைமை சீர்குலைந்ததை அடுத்து, தன்னால் சரிசெய்ய இயலாத கையறுநிலையில் தற்கொலை செய்கின்றார். ஆக, தற்கையளிப்பு என்பது பணியின் அடிப்படையிலும், கையறுநிலையிலும் நிகழலாம். ஆனால், இயேசுவின் தற்கையளிப்பு இப்படிப்பட்டதன்று. இதையும் தாண்டியது. அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் ஹவாய் தீவுக்கூட்டத்தில் எந்த ஆலயத்திற்குச் சென்றாலும் புனித தமியானின் திருவுருவம் இருக்கும். தொழுநோய் பிடித்தவர்களை அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் மாகாணங்களில் பரவுவதைத் தடுக்க, அவர்களை இத்தீவுக்கு அனுப்பிடுவர். ஏனெனில், அப்போது அதற்கு மருந்து கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை - இப்போது கொரேனாபோல. ஆனால், அவர்களை நாடிச் சென்று அவர்களுக்குப் பணி செய்து தொழுநோய் பிடித்து தானும் இறக்கின்றார் தமியான். தமியான் இயேசுவின் தற்கையளிப்பை உள்வாங்கிக்கொள்கின்றார். தமியான் மருத்துவர் அல்ல. தமியான் நிதியமைச்சர் அல்ல. ஆனால், என்னுடைய உயிர் எனக்கு அன்று, அது இறைவனுக்கு என்று அவரால் எண்ண முடிந்தது. ஜெர்மனியின் ஆஸ்விஸ்ஷ் வதைமுகாமில் தன்னுடைய சகோதர கைதி ஒருவருக்காக தன்னுயிரை இழக்க முன்வந்த மாக்ஸிமிலியன் கோல்பே, நீதிக்காக தன்னுயிர் ஈந்த ஆஸ்கர் ரொமேரா என எண்ணற்ற நபர்கள் இயேசுவின் தற்கையளிப்பை உள்வாங்கிக்கொண்டனர். 'தம் உயிரைக் காக்க வழிதேடுவோர் அதை இழந்துவிடுவர். தம் உயிரை இழப்பவரோ அதைக் காத்துக்கொள்வர்' (காண். லூக் 17:33) என்னும் இயேசுவின் வார்த்தைகளை உள்வாங்கிக்கொண்டனர். இவர்கள் இயேசுவைவிட உயர்ந்தவர்கள். ஏனெனில், இயேசுவால் தான் விரும்பியபோது தன்னுயிரைக் கொடுக்கவும் முடியும் எடுத்துக் கொள்ளவும் (உயிர்க்கவும்) முடியும் (காண். யோவா 10:18). ஆனால், இவர்கள் உயிர் போனால் அவ்வளவுதான். மூன்றாம் நாளில் உயிர்க்க இவர்களால் முடியாது! இருந்தாலும் இவர்கள் இழக்கத் தயாரானார்கள்.
இன்று நாம் 'தற்பாதுகாப்பு' அல்லது 'தற்காப்பு' என்னும் நிலையிலிருந்து 'தற்கையளிப்பு' அல்லது 'தன்துறப்பு' நிலைக்குக் கடந்துசெல்ல வேண்டும். அப்படி என்றால், நாமே வலிந்து சென்று கொரோனாவைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டுமா? இல்லை. என் பாதுகாப்பைப் போல அடுத்தவரின் பாதுகாப்பையும் சிறிய அளவில் எண்ணிப்பார்ப்பதே தற்கையளிப்பு. உணவைப் பகிர்வது, இருப்பிடத்தைப் பகிர்வது, பொருளைப் பகிர்வது, மருந்துகளைப் பகிர்வது என்னும் நிலைகளிலும் தற்கையளிப்பு நடக்கலாம்.
ஆ. சமூக கூடுகை (social gathering)
இயேசுவைக் கழுதைக் குட்டியின் மேல் கண்டவுடன் மக்கள் கூடினார்களா? அல்லது மக்கள் கூடியவுடன் இயேசு கழுதைக் குட்டியில் ஏறினாரா? பதிவுகள் தெளிவாக இல்லை. ஆனால், இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் நடப்பதுபோல இருக்கிறது. மக்கள் திடீரென்று ஏன் அன்று கூட வேண்டும்? ஏன் குருத்துக்களை வெட்டி வர வேண்டும்? ஏன் தங்களுடைய ஆடைகளை எல்லாம் கீழே விரிக்க வேண்டும்? இவ்வளவு நாள்களாக குதிரையில் ஏறி வந்த நபர்களையே (உரோமையர்களையே) பார்த்து தங்கள் முகங்களைத் திருப்பிக் கொண்டவர்கள் இன்று, கழுதையில் ஏறி வந்தவரைப் பார்த்து ஓடி வந்ததேன்? செக்கரியாவின் இறைவாக்கு நிறைவேறியது என்று அப்பாமர மக்கள் அறிவார்களா? இல்லை! ஆனாலும், ஓடிவந்தார்கள். வாடகைக் கழுதையில் வந்த தங்களுடைய இறுதி நம்பிக்கையாக, தங்களின் மீட்பின் நம்பிக்கையாகப் பார்த்தனர் மக்கள். ஆகையால்தான், ஒரே மனத்துடன் கூடி வருகின்றனர். எந்தவொரு நோய்த்தொற்று பற்றியும் அவர்களுக்குப் பயமில்லை. அன்றாடம் உரோமையர்களால் பட்ட துன்பத்திற்கு நோய்த்தொற்று எவ்வளவோ பரவாயில்லை என நினைத்தார்களோ?
சமூக விலகலில் பாதுகாத்த உயிர் இன்னும் சில நாள்களில் நம் ஊரில் நடக்கும் பொருளாதார வைரஸ் பாதிப்பிற்குத் தாக்குப்பிடிக்குமா என்ற அச்சம் இன்று நமக்கு வந்துவிட்டது. வெள்ளையரிடமிருந்து ஆட்சியை வாங்கி கொள்ளையரிடம் கொடுத்ததுபோல, கொரோனாவிலிருந்து நம் உயிரைக் காத்து அரசியல் மற்றும் பொருளாதார ஊழலுக்கு நம்மைக் கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம். இன்று நாம் விலகி இருந்தாலும் நம்பிக்கை என்ற அடிப்படையில் கூடி வருகின்றோம். இதே நம்பிக்கைதான் அன்று இஸ்ரயேல் மக்களை எருசலேம் வாயிலருகே இணைத்தது.
இ. திறப்பு (open-up)
மக்கள் வாய்திறக்கின்றனர், சீடர்கள் திறக்கின்றனர், பிலாத்தின் அரண்மனைக் கதவுகள் திறக்கின்றன, ஏரோதுவின் மாளிகை திறக்கின்றது, தலைமைச் சங்கம் திறக்கின்றது, பாறைகள் திறக்கின்றன, இயேசுவின் உடல் சிலுவையில் திறக்கப்படுகிறது. இறுதியில், கல்லறை திறக்கப்படுகிறது.
நாம் பூட்டிக்கிடக்கின்றோம் இன்று. ஆனால், இன்று இதுவரை இல்லாதவரையில் நம்முடைய உறவுகளுக்கு நம்மையே திறந்திருக்கின்றோம். நம் வீட்டில் என்னென்ன இருக்கிறது, யாரெல்லாம் இருக்கிறார்கள் என்ற நினைவு நமக்கு வருகிறது. நம்முடைய உடல்நலத்தை பற்றிய அக்கறை திறந்திருக்கிறது. 'போதும்' என்ற வாழ்க்கை வாழும் பக்கவம் திறந்திருக்கிறது. ஆக, ஒருபக்கம் நம்மையே பூட்டினாலும் வாழ்வின் நிறைய பரிமாணங்கள் நமக்குத் திறந்திருக்கின்றன.
ஆக,
ஆண்டவரின் திருப்பாடுகளின் கொண்டாட்டம் கொரோனாவின் மறுபக்கத்தை நமக்குத் திறந்து காட்டுகின்றது. இவை இரண்டும் ஒன்றோடொன்று பொருந்திச் செல்பவை.
தன்னுயிரைக் கையளிக்க முன் வந்த இயேசு நாசரேத்தில் மக்கள் நடுவே ஒளிந்து விலகிச் சென்றார்.
இயேசுவைச் சந்திக்க 'கூடிவந்த' கூட்டம், கெனசெரத்தில் தங்களை விட்டு 'விலகுமாறு' சொன்னது.
'தாவீதின் மகனுக்கு ஓசான்னா!' என்று வாய்திறந்த திருத்தூதர்கள் யூதர்களுக்கு அஞ்சி தங்களுடைய கதவுகளைப் பூட்டிக்கொண்டனர்.
இறுதியாக,
'தற்பாதுகாப்பும்' 'தற்கையளிப்பும்,'
'சமூக விலகலும்' 'சமூக கூடுதலும்,'
'பூட்டுதலும்' 'திறத்தலும்'
குச்சியின் இரு பக்கங்கள்போல. நம் கையை நீட்டி நாம் ஒன்றை எடுத்தால் இன்னொன்று அத்தோடு சேர்ந்தே வரும். அப்படி வரும் வரை,
'என் மக்களே!
நீங்கள் போய் உங்கள் அறைக்குள் நுழைந்து,
உள்ளிருந்து கதவுகளைத் தாழிட்டுக்கொள்ளுங்கள்.
கடும் சினம் தணியும்வரை
சற்று ஒளிந்துகொள்ளுங்கள்' (எசாயா 26:20)
|
